Nederlandse versie

Op 16 april 2018 heeft de website Back-to-Normandy (www.backtonormandy.org) zal precies 15 jaar bestaan. De voorbereidingen voor het starten van deze website zijn in juni / juli 2002 gestart na mijn eerste bezoek aan Normandië tijdens de viering van D-Day (jaarlijks op 6 juni)th). Het was een intense periode met veel mooie, ontroerende momenten en ik maakte kennis met de meest indrukwekkende en belangrijkste periode van de afgelopen honderd jaar.

De kust van Normandië is een plaats waar het grootste invasieleger ooit, met hulp van de grootste maritieme vloot ooit, landde om de bevrijding van West-Europa te beginnen. Jaarlijks verandert de tachtig kilometer lange frontlinie in een toeristische attractie met als belangrijkste attractie de veteranen die 'erbij waren'. Elke veteraan, herkenbaar aan de stapels medaillons op hun borst, lijkt het door de nazi's bezette Noordwest-Europa persoonlijk te hebben bevrijd. Ze vertellen hun verhaal aan iedereen die het wil horen, maar vertellen het vooral aan elkaar. Ze hadden het geluk de strijd te overleven. In dankbare herinnering aan hun metgezellen die het niet hebben gehaald: 'forever young', zoals ik de veteranen vaak zou horen zeggen.

De veteranen werden toegejuicht en toegejuicht door tientallen mannen en vrouwen die gekleed waren in uniformen en mode uit de jaren veertig, terwijl ze op de oude gerepareerde legervoertuigen zaten of eindeloos rondliepen op het voormalige slagveld om hen de geschiedenis te laten herbeleven.

Deze aanblik verbaasde me. Ik begreep niet veel uit de verhalen van de veteranen, maar ik luisterde aandachtig omdat ik vermoedde dat er iets belangrijks was gebeurd. Mijn interesse ging uit naar activiteit toen ik begon met het archiveren van de verhalen via de website www.backtonormandy.org en door filmpjes te maken van bezoeken aan historische locaties en ontmoetingen met veteranen. Ik schreef ook mijn eerste composities direct na de indrukwekkende reizen door de moeilijk te passeren heggen. Hier hadden veel soldaten aan beide kanten hun leven verloren, zelfs nadat ze de eerste harde veldslagen op de stranden hadden overleefd.

Mijn dorst om het verhaal te 'begrijpen' werd steeds groter. Het grote aantal verhalen van veteranen, feiten en halve feiten irriteerde me diep omdat ik de omvang en samenhang van de gebeurtenissen en de massaliteit van de landingen in Normandië niet kon begrijpen. De talloze boeken en online documenten geven slechts een glimp van wat er in Normandië en de Tweede Wereldoorlog is gebeurd.

Zoals ik eerder met complexe situaties heb gedaan, probeert dit probleem te begrijpen met behulp van de 'relationele database'-techniek. Dit is een techniek die met behulp van zoekmethoden feiten kan onthullen en de verbanden met andere feiten blootlegt.

Ik ging verhalen, feiten en halve feiten archiveren in een database die de kern zou vormen van Back to Normandy. De structuur van de database maakte het mogelijk om alle informatie zo te archiveren dat het een overzicht zou opleveren dat reproduceerbaar en begrijpelijk is. Het einde van het bieden van een volledig beeld is nog niet in zicht, want het zal nog niet af zijn.

Met een duidelijk overzicht van het systeem ging ik verder. Ik ging niet alleen verder met het verhaal van Normandië, maar ook met het archiveren van een reeks evenementen door heel West-Europa. Vele namen kwamen voorbij. Vele tienduizenden namen zijn opgeschreven zodat ze niet zouden worden vergeten. Er is een gezegde: 'je bent pas echt dood als er niet meer over je naam wordt gesproken.' Naast deze aanpak moest ik ook gebruik maken van de emotionele impact van wat ik had gezien bij het componeren van muziek.

Meerdere wegen kwamen samen. De eerste weg was de geschiedenis van familieleden die leden onder de Duitse en Japanse bezetting. De andere weg was de geschiedenis van West-Europa die maar één keerpunt kent: de tijd vóór 6 junith 1944 en de tijd daarna. De dag van het begin van onze vrijheid, uitgevochten door honderdduizenden strijders uit andere landen dan de onze.

Dit zou de leidraad worden voor vele tienduizenden publicaties waarop wordt geschreven Back to Normandy. Op dit moment zijn er 139.503 verhalen en 13.824 categorieën, die meestal een optelsom zijn van legereenheden en hun activiteiten. Wat mijn muziek betreft, ik heb een bijna oneindige bron van inspiratie opgedaan. Deze afflatus bracht me ertoe te werken als filmmuziekcomponist en gaf me de kans om Dame Vera Lynn te ontmoeten en de muziek te schrijven voor de documentaire Omaha Beach Honor and Sacrifice. Deze documentaire werd in de VS bekroond met een Emmy.

Wat mij het meest tevreden stelde, was dat de website Back to Normandy had bezoekers uit alle plaatsen (meer dan 160 landen en honderden bezoekers op een dagelijkse basis) en gaf honderden mensen de kans om te helpen bij het vinden van de antwoorden op hun vragen. Deze vragen zijn betrokken bij het begrijpen van hun familieleden die hebben deelgenomen aan de landingen in Normandië en hun strijd tot de bevrijding van mei 1945. Een deel van de getuigenissen is hier te vinden: www.backtonormandy.org/testimonials

Ter ere van de afgelopen 15 jaar heb ik een film gemaakt van 1 uur en 22 minuten. Deze film is samengesteld uit muziek die ik heb geschreven en filmmateriaal uit de jaren dertig en veertig.

Het verhaal is als volgt:

  • Overture (een samenvatting van de landing in Normandië)
  • Proloog (Life in West-Europa, de komst van de Tweede Wereldoorlog)
  • Mobilisatie
  • Voorbereidingen voor de invasie
  • Een gebed, uitgesproken door president Franklin D. Roosevelt
  • Het begin van D-Day
  • De landingen aan de kust van Normandië
  • De nasleep van de strijd
  • De opmars van de oorlog, met een onvolledige samenvatting van 'battles & operations'
  • Bevrijding van de concentratiekampen
  • Einde van de oorlog
  • Een muziekstuk genaamd 'no more war please', met beelden van de gevolgen van de oorlog en de repatriëring van gevallen soldaten
  • Beelden van mijn bezoeken aan Normandië, de film 'The Last Pilgrimage' die ik heb gemaakt ter ere van het laatste officiële bezoek van de Engelse veteranen aan Normandië en Londen. Daarnaast hoor je de muziek met het themalied van Omaha Beach Honour en Sacrifice.
  • Peace (eindcredits)

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Laat uw commentaar

  1. Reactie plaatsen als gast.
Bijlagen (0 / 3)
Deel uw locatie
U kunt hier uw opmerking voor sociale media plaatsen